Mas maliwanag pa ang brightness ng screen mo kesa sa future namin

Oo. ngayon pa’t kasalukuyan akong nag aaral ng kolehiyo at humaharap sa mga pang huhusga ng lipunan kung dapat nga ba akong tawaging matino at bigyan ng scholarship. Pero wala akong scholarship, utol ko ang nagpapa aral sakin at nasa dugo na ng angkan namin ang magkaroon ng pride at wag umasa sa mga politikong magbibigay lang ng scholarship kapag sinunod mo ang kanilang kundisyon; iboto mo sila.

Mataas ang expectation sa ‘kin ng utol at mga kaibigan ko. Pero ako?, hiyang hiya ako sa sarili ko. Hindi ko kasi alam kung paano ko maibibigay sa kanila ang hinihingi nilang expectation. Ang hirap kasi. Lalo na sa kolehiyo. Kahit anong aral pala ang gawin mo, kahi anong basa at research, magiging bobo ka pa rin kapag wala kang pera-ang dami kasing requirements, pwera pa yug libro at tuition fees.

Simple lang naman ang pangarap ko, ang makatapos. Sa Bansang ito, hindi na mahalaga ang kung anong gusto mo, ang mahalaga dito ay yung nararapat. Mangangarap ka pa ba?. Pwede, pero siguro hanggang pangarap nalang. Yun yung dahilan kung bakit maraming napipilitang ‘di mag tuloy sa kolehiyo at magtrabaho nalang, kasi siguro ayun yung tingin nilang nararapat.  Heto ang mali sa gobyerno, mga maling prioridad ang tinututukan, malay nila, isa sa mga hindi makapag aral dahil sa kakapusan sa salapi ang balang araw na maka diskubre ng gamot sa cancer.

Tingin ko, mas maliwanag pa ang screen brightness ng iphone ng mga politiko kesa kinabukasan ng mga estudyanteng katulad ko.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s