Ang bag kong napigtal, bow

Hindi ako masipag na estudyante. Ewan, pero ‘twing martes laging puno ng libro yung bag ko. Kung pwede ko lang hindi dalhin, sana ginawa ko na. Required kasi sa school ‘yon, kahit di naman gagamitin.

So one time, pagkatapos ng statistic 1 na subject, sabay kaming lumabas ng gate ng mga kaklase ko. Yung isa, humabol at kumapit sa bag ko. Napigtal yung sabitan sa braso. Sabi niya lagyan ko nalang ng pardible, binigyan niya ako ng limang piso at binili ko lahat yun ng pardible. Iniligay ko lahat yun sa dulo ng napigtal, at yun naayos. Sabi niya, pansamantala lang daw at dapat daw tahiin ko na. Pero okay naman na e, nung una. Hanggang lumpias yung araw na bumibitaw na yung pardible at tumutusok sa likod ko.

Ang point?. wala, parang sa away sa relasyon. Ayusin dapat hanggang maaga pa at wag patagalin, wag idaan sa alak, dahil pansamantalang sulusyon lang yun, darating yung oras na mawawala ang epekto at mararmdaman mo yung sakit.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s