Sino ba ang may sakit? Ako o yung bansa?

Sabi dati sa commercial ng vitamins “Bawal magkasakit”. Siguro tama sila, lalo na kung ‘di ka naman mayaman at wala kang perang pantakbo sa Saint Luke’s. Sa panahon kasi ngayon kung saan taon taon nalang ata may nauusong bagong viru,s lalong nawawalan ka ng karapatang magkasakit. Ang hirap na nga ng buhay ginagamit pa pang sarili ng mga nasa gobyerno yung perang laan sana sa mga proyektong pangkalusugan.

Last year lang ng ibalita sa T.V ang pagtaas ng bilang ng mga na dedengue-kasama ako sa bilang na ‘yon. Dito ngayon pumapasok ang maikling kwento ng aking karanasan sa sakit na ‘yon at sa ospital na pinagdlahan sakin. Umaga ‘non nang parang mawalan ako ng ganang kumain. Tumamlay din ang katawan ko at minsan nangangatog sa ginaw kahit mainit naman yung panahon. Nung una, akala ko trangkaso lang dahil sabi ng expert kong kapitbahay, ganon daw pag trangkaso. So pinabayaan ko ng isang araw. Hanggang sa manghina na talaga yung katawan ko na hindi nako makatayo ng maayos dahil sa hilo at taas ng lagnat. Hanggang sa isang araw pagtapos kong isuka yung kinain kong spaghetti, bigla nalang nag black out yung paningin ko at bumagsak sa sahig. Pag gising ko, nakahiga nako’t naka dextrose sa isang pampublikong ospital sa lungsod namin. Itong ospital din na ‘to ang pinagdalhan sa namayapa akong ama, tiyahin, tiyuhin at lola.

Ilang minuto palang sa loob ng emergency room, parang gusto ko nang umuwi o mag palipat sa ibang ospital. Nakakatakot makakita ng mga ipinapasok sa loob ng ER na naghihingalo o naliligo sa dugo. Tapos yung mga staff ng ospital parang ‘di sila iniintindi. Yung isang itinakbo tinakpan lang ng kumot kasi wala naman yung kamag anak. ‘Di ka rin papansinin kung wala kang pambiling gamot.

Ilang oras pa ang lumipas, inakyat nako sa ward para obserbahan daw pagtapos kunan ng dugo. Ilang kama lang ang pagitan, may isang dengue patient din dun ang naka confine. Kung ano ano yung itinuturok ng duktor. Kinabukasan, yung pasyenteng ‘yon ‘di na maganda yung kalagayan. Sinabi pa ng duktor na ilipat nalang daw sa ibang ospital dahil mas gagaling daw ‘don. Nakakadurog ng puso makakita ng magulang na umiiyak dahil alam nilang sobrang nahihirapan ang anak na naka life support nung mga oras na ‘yon. Nung araw ‘din na ‘yon nagpalabas nako ng ospital at nagpalipat sa mas maayos na ospital kahit may kamahalan ang bayad.

‘Di ko lang maintindihan na sa hinaba haba ng termino ng mga nagdaang namumuno, e hindi pa rin nasusulusyunan ang kakulangan ng pondo sa mga pampbulikong ospital. Marami sa mga mamamayan natin ang nagkakasakit, marami sa kanila ang walang kakayahang bumili ng mamahaling gamot, marami sa kanila ang di nakakaranas mag pa check up isang beses isang buwan at marami sa kanila ang namamatay dahil dito.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s