Dito po sa amin, baley na Calasiao

Nagkatay ng baboy si papang para ipanghanda sa pista. Di ko alam kung masasayahan ako o magagalit dahil ayun yung alaga kong baboy na pinangalanan kong dorothy bago ako lumuwas ng Maynila para mag aral ng Civil Engineering. Sa labas ng bahay, naghihiwa ng gulay na pang sahog ang magkapatid na sina Hanabishi at Kyowa. Oo magkapatid na ipinangalan sa Appliances. Akala siguro ng tatay nilang si Mang Esteban na pangalan ng anime ‘yon. Bihira lang kasi ang may telebisyon dito dati nung di pa nauuso yung internet at di pa pinandidirian ng mga snatcher yung Nokia.

Sa bandang kalsada, nakita ko naman si Karla na tumutulong magkabit ng bandiritas. Si Karla na diyosa sa paningin ko. Tinutulungan niya yung tatay niyang si Mang Esteban na nagsasabit ng bandiritas sa mga dingding ng bahay. Minsan iisipin mo na ampon niya lang si Karla dahil ‘di niya hawig. Pero nung nakilala ko yung Asawa ni Mang esteban na Canadian Citizen, e makukumbinsi ka na sa mama niya lang talaga nag mana. Paglakad ko bigla akong binati ng kapit bahay namin at inabutan ng isang basket na gulay, iabot ko daw kay papang. Ganito sa probinsya bigayan. Walang inggitan. Sabi nga, kung di ka mapili sa kakainin, di ka magugutom dito. Ayaw lang ng mga tiga maynila sa probinsya dahil malayo sa Megamall at tatawid ka pa ng bundok para makasagap ng free wifi at free data.

Umupo ako sa isang maliit na silya na gawa sa kawayan. Nagulat ako ng may nagsalita sa likod ko. “Huy, manila boy. Nang iinsab ka na aa.”. Si Karla, may dalang dalawang tasa ng kape. “O, tara kape tayo”. Inabot niya sakin yung tasa. Natuwa ako. (Di joke lang kinilig talaga ako.) Humigop siya ng kape pagtapos ay nagtanong.

“Sarag toy mantepet?”

“Oo naman”.

“Kumusta ka sa maynila?”.

“aaa… ayos lang. Masaya”.

“Aa kaya pala nakalimutan mo nakong kumustahin e.”

“Ha!? di aa. Masaya pero mas masaya dine. Lalo na pag kasama kita”.

Bigla siyang ngumiti tapos nag salita.

“Buhusan kaya kita ng kape diyan, nambola ka pa. Utut mo!”

Nagtawanan kami ng malakas tapos biglang tahimik. Matagal bago siya nakapag salita uli.

“Madaming magagandang babae ‘dun”.

‘Di ko alam ang isasagot ko. Bigla niyang sinundan ng, “Pero may tiwala ako sa’yo”. Sabay dantay sa balikat ko. Matagal din bago kami nag kita muli. Ilang buwan. Akala ko nga ipinagpalit niya na’ko. ‘Di pala. At ngayon nawala ang stress na gawa ng school life dahil katabi ko na muli ang babaeng nagpapawala ng lahat ng pagod, sakit at insecurites ko sa katawan. Alam kong ilang buwan nanaman kaming ‘di magkikita dahil maigsi lang ang bakasyon. Pero sa ngayon. Eenjoyin ko muna. Tinignan niyako sa mata sabay sabing;

“Inaro ta ka.”.

Sinagot ko siya ng “I love you too”.

Lumabas si Papang, may dalang platito na may lamang mechado. “Hoy! lovers in paris, mamaya na yang moment niyo tikman niyo muna ‘tong niluto ko”. Inilapag ni Karla ang tasa ng kape at inabot ang platito tapos sumandok ng konti at isunubo sakin. “Ano masarap?” Tanong ni Karla at ni Papang. Mangiyakngiyak ako sa inis dahil ang sarap ng luto ni papang sa alaga kong baboy na si Dorothy.

Advertisements

2 thoughts on “Dito po sa amin, baley na Calasiao

  1. Kawawa naman si Dorothy, sorry indi ko alam kung makikisimpatya ko o matatawa. lol. (ayan natawa na nga ako). Long distance relationship, bilib ako sa mga nakakasurvive jan. Nawa’y makatapos ng pag-aaral para sa magandang kinabukasan. 🙂 .Nice post!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s