Senaryo sa dyip

I. Pag sakay ko ng jeep at pag bayad ng 20 pesos na buo, walang pakelam ang katabi kong pasahero kahit nag mamakaawa nako’t nakikisuyong iabot ang bayad.

II. Buti may isang ma-kokonsensyang mag abot ng bayad ko sa driver.( Ayaw atang mapunta sa impyerno kung saan mag siswimming balang araw sa dagat dagatang apoy yung mga fans ni skusta clee.)

III. Magtatanong ang driver kung saan yung bente (matagal ko nang gustong sagutin ang loko na kakaabot ko lang ng bente ba’t niya hinahanap. joke). Sasagutin ko na dyaan lang sa kanto ng jollibee. Mag bibilang ng barya si manong panukli. Pero di pa pala manunukli.

IV. Maya-maya matapos ang ilang kanta ni Arianna Grande sa playlist ko. Iaabot na ng driver ang sukli at Oo, wala pa ring pakelam yung putang inang katabi kong pasahero kaya mapipilitan akong i stretch yung braso ko hanggang maabot ang sukli. Pag bilang ng sukli. Kulang. Pero di nako nag rereklamo dahil nakakahiyang ibalik yung sukli sa driver at baka maistorbo yung tarantadong katabi ko sa jeep.

V. Habang bumabyahe at sarap na sarap ka sa pakikinig ng kanta ni Sitti Navarro sa earphone ko, bubuksan ng driver ang component at mag papatugtog ng budots at itotodo ang volume hanggang sa pati earphone ko budots na rin ang napapakinggan ko. Wala nakong magagawa kundi itabi ang earphone at sapilitang makinig ng di kaaya-ayang tugtugin.

VI. Hihinto ang Jeep sa isang traffic light sa bandang pureza. May aakyat na dalawang lalaki. Yung isa bading ata may dalang papel na ewan malabong medical certificate ata. Hihinaan ng driver ang component. Magsisimulang mag salita ang isa habang ipinapakita ang hawak na medical certificate at larawan na nakuha lang sa google.
“Magandang araw po, hindi po kami masasamang tao. Nanghihingi lang po kami ng kakaunting tulong. Yung Nanay/kapatid/tiyahin/tiyuhin/apo/apo sa tuhod/ apo sa hinaharap/ kapatid ni jollibee na pinsan ko po kasi ay itinakbo sa ospital. Mayron po siyang level 100 cancer sa kuko at kailangan pong operahan sa buhok sa kili kili. Imbis po na magnakaw at gumawa ng masamang bagay, ganto nalang po ginagawa namin upang makatulong. Kahit gano po kalaking halaga tinatanggap namin pero siyempre kung mag aabot kayo gawin niyo ng 100 pesos”.

Maaawa ang ibang walang alam. Mag aabot ng pera. Tuwang tuwang baba ang dalawang lalaki. at lilipat sa ibang jeep. Makikita mo uli sila next day, ibang picture naman at ibang sakit naman ang sasabihin.

VI. So lalakasan uli ng driver ang component at mag titiis ka sa budots na torture sa mga eardrums mo. Mga ilang minuto’y  malapit kana sa babaan at sisigaw ka ng para. Sasabihin ng driver na saglit lang at igigilid lang pero ang layo ng pag bababaan sayo. Pwede ka nang sumakay ng jeep uli.

Ang magnanakaw

Panay ang tingin sa bawat pasaherong umaakyat sa Bus. Wala pa ring mapili.
Ilang minuto na siyang sakay ng sasakyan
at tila nag dududa na ang drayber at kunduktor. Mga ilang minuto pa’y huminto ang bus sa isang estasyon sa cubao. Nag si akyatan ang mga pasahero. Aligid ang kangyang tingin. Nag babakasakaling may mahalagang gamit na maitatakbo.

Sa wakas!. Isang lalaking tisoy na may bitbit na bag na mukhang mayaman. Alam niyang mamahalin ang mga laman nito. Sa tagal ba naman niya sa ganitong trabaho, kabisang kabisa na niya ang bawat bagay na laman ng bag ng kanyang mga bibiktimahin. Lumapit siya paunti unti. Singit sa mga pasaherong nakatayo sa estribo. Maya maya’y nasa  likod na siya ng lalaki.

Huminto uli ang bus sa estasyon sa tapat ng isang mall sa EDSA . Bumaba ang ibang pasahero kasabay ng lalaking bibiktimahin. Sumabay na rin ang kawatan. Pagkababa’y hablot sa bag. Sigaw ang lalaking tisoy: “Magnanakaw!”.
Kumaripas ng takbo ang magnanakaw. Mala-palos. Gulantang ang ibang naka kita sa pangyayare. Ang iba’y naki habol upang tumulong.

Hingal ang magnanakaw habang patuloy na tumatakas. Naki habol na rin ang mga pulis at baranggay tanod. Sa pagtakas ay natalisod ang gago. Salubsob sa mga tindang pekeng relo sa bangketa. Dali-daling tumayo ang kawatan ngunit huli na. Nasa harap na niya ang mga humahabol. Pag angat ng mukha’y sabay tadyak at suntok ang inabot ng tatantado. Mga ilang suntok at tadyak pa’y dinala na ang magnanakaw sa presinto.

Sa harap ng matabang pulis na kumakaen ng donut habang nag susulat sa log book, nakaupo ang magnanakaw. Puro pasa at black eye. Kanina pa hinihintay ang lalaking tisoy na ninakawan ngunit hindi na pumunta sa presinto. Dahil sa inip, binuksan na ng isa sa mga pulis ang bag. Abot tenga ang ngiti dahil malamang sa kanila nanaman mapupunta ang laman ng bag. Pag kabukas na pagka bukas ay agad itinapon ito ng pulis sa magnanakaw at sabay sapak sa mukha.
Laman ng bag ang daang daang pekeng DVD na puro gay porn.

Sa probinsya walang wifi, pero…

 

 

 

Sa ilalim ng mayabong na puno ng mangga di kalayuan sa baybayin, umupo ako’t nag pahinga. Kakatapos ko lang mag kayod ng niyog na gagamitin sa pag gawa ng tupig. Sumunod ang aso naming si Mañago na itinulad ko ang pangalan sa apelyido ng teacher namin sa P.E nuong highschool. Umupo sa tabi ko’t mahimbing na natulog. Tumingin lang ako sa malayo at malalim na nag isip.

Ika-apat na linggo na ng bakasyon namin ngayon. Malamang pag tatawanan ako ng mga kaklase ko sa pasukan dahil ang itim na ng balat ko. Pero ano?. Atleast na enjoy ko ang bakasyon ko dito. Medyo ma bo-bored ka lang dahil malayo ang mall, bihira ang mga comp shop at wala ring cable t.v. Buti nalang nagka free data na sa Pilipinas kaya anytime pwede kang mag online kaya pwede mo nang iupload ang kahit anong walang kwentang bagay na piniktyuran mo gaya nitong inupload ko:

 

Use data to see photos

 

Pero actually. ‘Di mo naman kailangan ng wifi o data para malibang e, kung ugaling tao ka lang at marunong kang makipag kapwa. Ako kahit pabalik balik ako dito galing sa Maynila, hindi ko nakakalimutang kumustahin ang mga barkada kong sina Hanabishi at Kyowa. (nabanggit ko na sila dito dati. Magkapatid na ipinangalan sa appliances dahil akala ng tatay nilang si mang esteban, pangalan ng anime ‘yon). Maglabas lang si Kyowa ng gitara at kape, masaya na kaming aawit ng kantang “ang tangi kong pag-ibig” sa may beranda ng bahay nila habang nakadungaw yung kapatid nilang kababata ko kaya tuwing ga’non parang laging may nanghaharana sa kanila. Minsan nag kikwentuhan pa kami. Gustong gusto nilang marinig ang pasalubong kong kwento galing sa Maynila. Tingin nila sa’yo, ang astig mo pag doon ka nag aaral. Pangarap pa naman ng dalawang mag kapatid na doon na mag trabaho. Silang dalawa lang ata yung kilala kong hindi nangarap makapag aral sa maynila. Gusto nila trabaho agad. Akala siguro nila ga’non kadali ‘don. Sentro kasi ng komersyo pero ‘di nila alam, sentro rin ng tinatagong kahirapan ng bansa.

Bakit ba kasi ang daming nag sisiksikan sa Maynila. Kahit saan ata, mayron at mayroon kang makikitang nakatira: Sa gilid ng riles, sa bangketa malapit sa paaralan o kahit sa ilalim ng mga tulay. Ang lawak lawak ng probinsiya e. Ang lilibog pa naman ng mga ‘to, di kontento sa isang anak. Bawat isang mag asawa, may walong anak. Yung mga anak pa mag aasawa at mag aanak ‘din ng walo. Hindi ‘yon aalis sa poder ng magulang at mag sisiksikan sila sa masikip na tagpi-tagping bahay sa gilid ng riles kung san dumadaan ang tren ng PNR. Pag dinemolish ng gobyerno, sila naman ‘tong galit na mambabato pa ng tae sa mga pulis at nag dedemolish. Haharap pa sa Camera ng media na nag ko cover sa pangyayari at sasabihin:
“Maawa na kayo Mr. president. Bakit hindi yung mga kriminal pag balingan niyo ng pansin!”

‘Diba?. Nakaka stress?. Habang kinikwento ko yan sa dalawang mag kapatid na sina Hanabishi at Kyowa. Parang unti-onti na silang umaayaw lumuwas ng maynila at mag tanim nalang dito sa Calasiao. Mabuti pa dito sa probinsya. Walang wifi. Kaya malayo ang utak mong makabasa ng mga maling impormasyon tungkol kay Aquino at Marcos. Ang tagal na ng isyu na ‘yun e. Dapat sa mga trolls sa internet manahimik nalang at wag nang mangalat ng maling impormasyon. Ang mga ka henerasyon ko pa naman ngayon, makabasa lang ng post sa fb tungkol sa history, pinaniniwalaan na. Hindi muna mag research kong totoo ba ang binasa. Tapos mag yayabang na pro ganto ako, anti ganto ako kasi may nabasa ako. Parang kala mo may Phd na sa History e. Sarap batukan.
AdobePhotoshopExpress_62f4cc76c25b46dda4183d5f81d2e96b.jpg

 

 

 

 

Takbo

AdobePhotoshopExpress_3a59cf1bf598457d9b7bbf1b26fc657b.jpg

I.
Hakbang. Hinto. Ubo.
Hakbang uli. May natapakang kung ano.
Tingin: Kalderong may lamang patay na pabo.
Tuloy ang lakad.

II.
Lakad. Lakad. Tigil.
Sa di kalayuan may anino ng kung ano.
Lapit ng kaunti. Tanaw.
May mamang may dalang itak.
Tago.

III.
Sa pag tago, natabig ang bote ng toyo na kakalatkalat.
Ngayon ang mama ay naghahanap.
Lingon lingon. Hanap doon. Hanap dito.
Maya maya’y papalapit na sa’yo.

IV.
Wasiwas ang itak habang sambit ang salitang: Nariyan nako!.
Napa mura ka sa sobrang takot:
Tang ina mo!
Karipas ng takbo. Mas mabilis pa sa alas kwatro.

V.
Kasunod pa rin ang mamang may dalang itak na mabilis din ang takbo.
Napadasal ka na sa lahat ng santo.
Takbo. Takbo. Takbo.
Duguan na ang paa sa mga tumusok na mga basag na basyo.
“Tanginang ‘to” ang sambit mo.

VI.
Lingon. Hanap. Wala na ang nag hahabol na mama.
Baka na bubog ang gago o napagod at nag pahinga na.
Pagod kana rin. Kanina ikaw ang hinahabol. Ngayon ikaw naman ang naghahabol- ng hininga.

VII.
Tumaas ang balahibo pagkaraang makarinig ng kung ano.
Sa mga nag kukumpulang halaman may nilalang na nag tatago.
Pigil ang hininga. Hintay.
Kaba. Kaba. Kaba.
Ayan na!

VIII.
Lumabas mula sa halaman ang mamang may dalang itak. Sigaw. Mura.
Nag salita ang mama.
“Sutil kang bata ka! sinabi ko bawang ang bilhin mo! hindi boy bawang! pano ko ipang gigisa ‘to! Siraulo ka!”.
Karipas ng takbo. Malayo sa amang hindi pala itak ang dala, kundi patpat pamalo.

Gusto ko nang lumipat, bow

Isa isa nang nag sisilipatan ‘yung mga classmate ko. Ako stuck pa rin dito. Dito lang ata na inaabot ng isang taon bago mo makuha mga papeles mo e. Shit!. Isang sem nanaman kami mag kikita ni Prof. Panot.
Matagal ko na balak lumipat. Hindi sa naninira ako ng paaralan. Sa dami ng mga classmate kong nag si pag drop at nag si transfer? let it speak for itself. Ewan aa. Pero, ang tagal na ng nilagi namin dito pero kakaunti palang ang natututunan namin. Ikaw ba naman mag karon ng prof na puro sermon at basa lang ng libro e. Ni isang beses ata ‘di ko nakitang tumayo sa monoblock na upuan at nag lesson si sir. Panot. Sa school pa naman na ‘to, paulit ulit lang yung mga professor. Kung sino prof mo last year sa Math 1? siya rin magiging prof mo sa Math 2, 3 at 4.
Para kaming nasa Pinoy big brother. Unang nawala si Rachele. First sem palang natapos nag drop na. Hirap ata sa sistema ng enrollment na natatapos ng 2 to 3 days at grade na makukuha kapag tapos na ang susunod na sem. Sunod si Steph at yung dyowa niya. Sabi niya ‘di niya daw gusto yung pamamalakad. Ang daming iregularidad. Tapos si Shaina na kinausap pako kung gusto ko lumipat para makasabay na. Pero sabi ko saka na. Ngayon nag aaral siya sa Pasig ng Nursing at chinachat niya ko kung kumusta nako at ang magaling naming eskwelahan. Sabi ko ga’non pa rin.
Ngayon si Eres. Yung katulong namin gumawa ng plates lumipat na rin. Iiilan nalang ata kami natitira. Nag paplano pa sila jenny, juner at John Rey. Sabi ko isabay na nila ako. Pero kaka enroll ko lang ng isa pang sem. Ano kayang mang yayare?. Uso pa naman yung mga nag papasabog ng bomba sa Quiapo.
Abangan nalang natin.

Eskwela

 

Tangan ang bag na naglalaman ng kaunting aklat at iba pang gamit pang paaralan, tinungo ko ang daan patungong sakayan ng dyip. Mag aalas-syete na noon ng umaga at kaunting oras na lang ay mahuhuli na ako sa klase. Masungit pa naman ang propesor ko sa unang subject na si Gng. Tabana na nagtuturo ng Filipino sa wikang ingles. Ibang klase pa namang propesor si Gng. Tabana. Siya ang kinakatakutan ng lahat ng department ng college. Dati siyang dean ng College of Liberal Arts ngunit natanggal dahil sa sobrang kasungitan. Siya lang ata ang propesor sa Pilipinas na strictly english-only ang linggwaheng gagamitin kapag  klase niya-take note, Filipino ang tinuturo niya samin. Nag tatagalog lang siya pag galit at mambabara.
“Mr. Andrade, would you please tell us your reason why you’re late?”
Yan ang unang bungad ni Gng. Tabana gamit ang pimipiyok na boses na parang galing sa kung saan man. Para akong batang iniwan ng magulang sa gitna ng grocery store-di alam ang gagawin. Halos buong klase ay nakatingin sa akin. Pigil ang tawa dahil konting bungisngis lang ay sila naman ang pag iinitan ni Gng. Tabana.

“Ah. Ma’am”
Dali dali akong sumagot ngunit ‘di ko alam ang idurugtong dahil kahit ano mang sabihin ko may salita siyang ipang kokontra sakin.

Heto ang mga naisip kong pwedeng idahilan at ang maari niyang isagot.

“Traffic po e”
-Aah traffic? alam mo namang traffic e, bakit ‘di ka gumising ng maaga para maaga kang makaalis at di abutan ng traffic?.

o kaya:

-May bago ba ‘don? lagi naman traffic sa maynila e.

“Wala pong masakyan”
-Bakit strike ba? wag moko pinag lololoko iistrikin ko mukha mo!.

o kaya

-Wala ring masakyan grade mo e.

“Ngayon lang po ako nagising. Napuyat ho kasi kagabi kakagawa ng project sa Integral”

-Aa ganon?. Sige, pagpuyatan mo rin kung pano mo ipapasa tong subject mo.

Ganyan si Gng. Tabana. Para kayong naglalaro ng chess at alam mong ikaw lagi ang talo. Ewan pero dahil sa wala nakong naisip. Napasagot ako.

“Kapag na late ka ba ma’am, tinatanong ko rin kung anong dahilan?”

 

 

 

 

C__Data_Users_DefApps_AppData_INTERNETEXPLORER_Temp_Saved Images_12311115_923830777685552_4914608333337244557_n

Noise

I. Here i am. Far from the concrete jungle of Manila. Far from the ear-wrecking noises of jeepney’s stereo that play songs of Air Supy and Renz Verano. Far from Stereo blasting Neighbors. Far from the noise polluted place that i ever known.

Nowdays, no places or ocasions can be considered quiet. ‘Quiet’ for the millenials is an imaginary word. There are spaces inside our brain that needed to be filled with music, it has some neurons that command us the necesity of sound in everything we do. Everyday is a day full of decibels piercing straight to our ear drums. The shout of someone bad mouthing their neighbor, the beep of our cellphones when someone is calling, the siren of some random emergency vehicles passing by and even the cry of an infant.
Tell me a moment in your life when you’re doing something without listening to your favorite songs. Even when you’re broken hearted, you feel some comfort when your earphone is plugged in into your ear while your favorite song like “i’ll never go” speak to yourself.

What is holy week for the people who grew in 2000’s?. A week filled with noises of lenten special television shows? or static of a microphone from someone rapping the lyrics of pasyon?. Maybe in 80’s or 90’s, silence is a big word but now?, every day is a fiesta filled with sound, songs, music and decibels even in the days where silence is a big part of the ocasion: holy week and all saints day. Expect someone in your neighborhood turning on their sound system and blasting its volume up to 10. But maybe partying is their kind of being spiritual.

The days like christmas and new year’s eve are not complete without music. Songs of Jose Marie Chan are playing in every shopping mall. Music from international and local hiphop and pop stars are conquering the minds of every teen playing their songs in their house even the lyrics are explicit.

II.  Being Noisy in elementary and highschool  days is considered an undesciplined act. But I’m too young to understand that. Now, it shed light to my consiousnes why Mrs. Tuazon, our grade 6 adviser pinch us in the ear everytime she hear us talking about the latest dance craze of Mark Herras on S.O.P.

The murmurs we hear is a distraction in our mind to do our job properly and that’s the biggest problem of many teachers like Mrs. Tuazon. How can someone teach something if their student is busy talking to their seat mate about the lovelife of Kris Aquino?. I even understand why they pinch us. It is the noise and uhm, Krissy?.
III. But noise is a part of life. Nothing is quiet even inside the church or cemetery.  Have you seen a mass without a choir? or people visiting their love ones in the cemetery talking, singing or even playing music from their portable speakers?.
I’m writing this thing and there’s no minutes passes without hearing some motorcycle’s engine noise roamong into my brain.
Maybe the world really is noisy and that silent is just a word.