Ang magnanakaw

Panay ang tingin sa bawat pasaherong umaakyat sa Bus. Wala pa ring mapili.
Ilang minuto na siyang sakay ng sasakyan
at tila nag dududa na ang drayber at kunduktor. Mga ilang minuto pa’y huminto ang bus sa isang estasyon sa cubao. Nag si akyatan ang mga pasahero. Aligid ang kangyang tingin. Nag babakasakaling may mahalagang gamit na maitatakbo.

Sa wakas!. Isang lalaking tisoy na may bitbit na bag na mukhang mayaman. Alam niyang mamahalin ang mga laman nito. Sa tagal ba naman niya sa ganitong trabaho, kabisang kabisa na niya ang bawat bagay na laman ng bag ng kanyang mga bibiktimahin. Lumapit siya paunti unti. Singit sa mga pasaherong nakatayo sa estribo. Maya maya’y nasa  likod na siya ng lalaki.

Huminto uli ang bus sa estasyon sa tapat ng isang mall sa EDSA . Bumaba ang ibang pasahero kasabay ng lalaking bibiktimahin. Sumabay na rin ang kawatan. Pagkababa’y hablot sa bag. Sigaw ang lalaking tisoy: “Magnanakaw!”.
Kumaripas ng takbo ang magnanakaw. Mala-palos. Gulantang ang ibang naka kita sa pangyayare. Ang iba’y naki habol upang tumulong.

Hingal ang magnanakaw habang patuloy na tumatakas. Naki habol na rin ang mga pulis at baranggay tanod. Sa pagtakas ay natalisod ang gago. Salubsob sa mga tindang pekeng relo sa bangketa. Dali-daling tumayo ang kawatan ngunit huli na. Nasa harap na niya ang mga humahabol. Pag angat ng mukha’y sabay tadyak at suntok ang inabot ng tatantado. Mga ilang suntok at tadyak pa’y dinala na ang magnanakaw sa presinto.

Sa harap ng matabang pulis na kumakaen ng donut habang nag susulat sa log book, nakaupo ang magnanakaw. Puro pasa at black eye. Kanina pa hinihintay ang lalaking tisoy na ninakawan ngunit hindi na pumunta sa presinto. Dahil sa inip, binuksan na ng isa sa mga pulis ang bag. Abot tenga ang ngiti dahil malamang sa kanila nanaman mapupunta ang laman ng bag. Pag kabukas na pagka bukas ay agad itinapon ito ng pulis sa magnanakaw at sabay sapak sa mukha.
Laman ng bag ang daang daang pekeng DVD na puro gay porn.

Advertisements

Sa probinsya walang wifi, pero…

 

 

 

Sa ilalim ng mayabong na puno ng mangga di kalayuan sa baybayin, umupo ako’t nag pahinga. Kakatapos ko lang mag kayod ng niyog na gagamitin sa pag gawa ng tupig. Sumunod ang aso naming si Mañago na itinulad ko ang pangalan sa apelyido ng teacher namin sa P.E nuong highschool. Umupo sa tabi ko’t mahimbing na natulog. Tumingin lang ako sa malayo at malalim na nag isip.

Ika-apat na linggo na ng bakasyon namin ngayon. Malamang pag tatawanan ako ng mga kaklase ko sa pasukan dahil ang itim na ng balat ko. Pero ano?. Atleast na enjoy ko ang bakasyon ko dito. Medyo ma bo-bored ka lang dahil malayo ang mall, bihira ang mga comp shop at wala ring cable t.v. Buti nalang nagka free data na sa Pilipinas kaya anytime pwede kang mag online kaya pwede mo nang iupload ang kahit anong walang kwentang bagay na piniktyuran mo gaya nitong inupload ko:

 

Use data to see photos

 

Pero actually. ‘Di mo naman kailangan ng wifi o data para malibang e, kung ugaling tao ka lang at marunong kang makipag kapwa. Ako kahit pabalik balik ako dito galing sa Maynila, hindi ko nakakalimutang kumustahin ang mga barkada kong sina Hanabishi at Kyowa. (nabanggit ko na sila dito dati. Magkapatid na ipinangalan sa appliances dahil akala ng tatay nilang si mang esteban, pangalan ng anime ‘yon). Maglabas lang si Kyowa ng gitara at kape, masaya na kaming aawit ng kantang “ang tangi kong pag-ibig” sa may beranda ng bahay nila habang nakadungaw yung kapatid nilang kababata ko kaya tuwing ga’non parang laging may nanghaharana sa kanila. Minsan nag kikwentuhan pa kami. Gustong gusto nilang marinig ang pasalubong kong kwento galing sa Maynila. Tingin nila sa’yo, ang astig mo pag doon ka nag aaral. Pangarap pa naman ng dalawang mag kapatid na doon na mag trabaho. Silang dalawa lang ata yung kilala kong hindi nangarap makapag aral sa maynila. Gusto nila trabaho agad. Akala siguro nila ga’non kadali ‘don. Sentro kasi ng komersyo pero ‘di nila alam, sentro rin ng tinatagong kahirapan ng bansa.

Bakit ba kasi ang daming nag sisiksikan sa Maynila. Kahit saan ata, mayron at mayroon kang makikitang nakatira: Sa gilid ng riles, sa bangketa malapit sa paaralan o kahit sa ilalim ng mga tulay. Ang lawak lawak ng probinsiya e. Ang lilibog pa naman ng mga ‘to, di kontento sa isang anak. Bawat isang mag asawa, may walong anak. Yung mga anak pa mag aasawa at mag aanak ‘din ng walo. Hindi ‘yon aalis sa poder ng magulang at mag sisiksikan sila sa masikip na tagpi-tagping bahay sa gilid ng riles kung san dumadaan ang tren ng PNR. Pag dinemolish ng gobyerno, sila naman ‘tong galit na mambabato pa ng tae sa mga pulis at nag dedemolish. Haharap pa sa Camera ng media na nag ko cover sa pangyayari at sasabihin:
“Maawa na kayo Mr. president. Bakit hindi yung mga kriminal pag balingan niyo ng pansin!”

‘Diba?. Nakaka stress?. Habang kinikwento ko yan sa dalawang mag kapatid na sina Hanabishi at Kyowa. Parang unti-onti na silang umaayaw lumuwas ng maynila at mag tanim nalang dito sa Calasiao. Mabuti pa dito sa probinsya. Walang wifi. Kaya malayo ang utak mong makabasa ng mga maling impormasyon tungkol kay Aquino at Marcos. Ang tagal na ng isyu na ‘yun e. Dapat sa mga trolls sa internet manahimik nalang at wag nang mangalat ng maling impormasyon. Ang mga ka henerasyon ko pa naman ngayon, makabasa lang ng post sa fb tungkol sa history, pinaniniwalaan na. Hindi muna mag research kong totoo ba ang binasa. Tapos mag yayabang na pro ganto ako, anti ganto ako kasi may nabasa ako. Parang kala mo may Phd na sa History e. Sarap batukan.
AdobePhotoshopExpress_62f4cc76c25b46dda4183d5f81d2e96b.jpg

 

 

 

 

‘Di ako si Bob Ong, pero ako si Batman

Sa tuktok ng isang mataas na building na kung tawagin ay The Executive tower sa bandang Edsa, nakatayo at nagmamasid ang isang nilalang na nakasuot ng pang wrestling na pantalon at tshirt na may logong paniki. Suot niya rin ang maskarang gawa sa ginupit na karton ng Zesto. Pinagmamasdan ng kanyang dalawang mata ang buong syudad, actually ‘di buo. Kung ano lang yung matatanaw niya.

Tumunog ang kanyang cellphone, nag ba vibrate. May humihingi ng tulong. Agad siyang tumakbo sa fire exit at mabilis na bumaba hanggang sa hingalin, tangina naman kasi ng building, sobrang taas, at tanga tanga kasi, pipili lang ng vantage point, dun pa sa tuktok. Hanggang sa maisipan niya na gumamit nalang ng elevator. Nakasabay niya sa loob ang isang senador na may kickback sa porkbarrell scam, kinamayan siya nito, pinuri ang suot na costume at binigyan ng yum burger ng jollibee pagtapos masabihang “Gusto ko, happy ka”.

Ilang saglit pa, narating na niya ang unang palapag. Agad siyang lumabas ng gusali at tinungo ang pinanggagalingan ng humihingi ng tulong sakay ng kanyang motorsiklong Barako. Mabilis, singbilis ng kidlat ang kanyang patakbo at ‘di inaalinta ang mga traffic personnel na nananaway ng mga walang helmet at naninikit sa mga  driver na wala naman talagang kasalanan dahil trip lang nila at wala silang pambili ng kojie san. At ayun na, nasa lugar na siya ng pinangyayarihan ng krimen, kita niya ang mga tao na nag sisitakbuhan sa takot dahil umatake nanaman sa baranggay ang isang malaking buwaya, pero di siya kamag anak ni lolong dahil marunong siyang pumirma at manamit ng barong.

Agad niyang nilapitan ang nakakatakot na buwaya. Sinubukan niyang suntukin, pero di tinatablan, may bulelt proof vest kasi. Inatake siya nito na agad niyang kinatumba. Tumayo siya upang tignan ang mga nasa paligid, nakita niya ang mga taong tumatakbo sa takot, mga taong nawalan ng bahay, nawalan ng makakaen, ng kinabukasan at nawalan ng karapatan. Bumulusok ang galit sa kanyang utak. Agad siyang sumigaw gaya ng sa dragonball z, at lumabas ang awra niyang kulay blue. Agad niyang intake ang buwaya, sapul ng suntok sa sintido at tumumba.

Akala niya tapos na ang laban, biglang bumangon ang buwaya at sumakay sa wheel chair at tumakbo sa St. Lukes medical center.

Pagtapos ‘non, di na sila muling nagkita at ang mga tao ay nagdiwang, pinatayuan ng rebulto si Batman sa gitna ng highway kung saan laging may mga sumasalpok na bus.Ang rebulto ay napapalamutian ng mga bulaklak at mga ilaw at may mga bantay para sa mga maninira ng rebulto.

Ilang taon ang lumipas wala na si batman at tanging rebulto at alaala nalang ang naiwan niya sa mga tao. Ngunit ang rebulto ni Batman ay pinamamahayan na ng mga taong walang matirhan. Minsan ginagawang Skate park at kung minsan, inidoro.